Szukam drewna co ożyje

Mam hopla bo za targami staroci piszczę …poszłabym ja na koniuszek świata przykryła się kołderką z pleśni i niech mi kornik podziękuje, że nakupiłam pięknogratów…trzy zeszyty nut, stare fotografie, buteleczki apteczne stare czarne z łacińskimi nomeklaturami , płytę Niny Simon, cudne złote lusterko ze szczotką do włosów ,budzik przedwojenny i kute kinkiety a także Matkę Boską na wszelki wypadek … na deseczce wymalowaną elegancko.

Ileż nieba jest w tym piekle …jak tak patrzę .
Cud mniemany … i wiatraczek i i stary, ginekologiczny wziernik.
Cud gówno goni. Jak w życiu.

Fotograf: Michał Buddabar Modelka: Monika Butryn

Fotograf: Michał Buddabar
Modelka: Monika Butryn

Ukochałam sobie takie stare rzeczy…one pachną… ten zapach mam aż
w kościach… pachną mi starym kościołem, włosami starych kobiet,
ilekroć dotykam skrzypi mi aż środku
Mam takie nieustające tęsknienie za starością, szukam duszy,
swojego miejsca,
szukam takiego drewna co ożyje.
Domu bym chciała, ale nie na pustkowiu jak eremita jakiś …wszystko tonie
w betonie …nie stawiajmy sobie grobów za życia.
Ja bym chciała starych jabłonek, starodrzewów wkoło…i domeczek taki pośród.
Mnie się zdaje, że ja tę przeszłość i starość umiem oswoić …
i nie boję się przyszłości …ale nie zawsze jestem tu i teraz.
Jerzy Pilch w „Bezpowrotnie utraconej leworęczności” pisze „Wie pan, wszystko jedno czy ma się przed sobą sto lat, rok czy tydzień, zawsze ma się przed sobą wszystko.”
Wielu z nas boi się przeszłości, niepewni jesteśmy przyszłości…A „tu i teraz „jest takim życiem z dnia na dzień …
ciągłym „gdybaniem „…rozprawianiem co by było ? a jakby nie było?
a gdyby nie? czekamy na lepszy moment…
„Gdyby.
Czy istnieje smutniejsze słowo?”

Są tacy, którzy kochają przedmioty z duszą bo trudno jest im znaleźć ludzi
z duszą.
Są i tacy, którzy podobno im bardziej obserwują ludzi tym bardziej kochają zwierzęta.
Śnią mi się już te targi , ta stęchlizna…ostatnio śnię ,że jestem na warszawskim Kole…piękny kożuch wynalazłam, majstersztyk , pytam – „ile” ? A handlarz odpowiada „Nie mogę sprzedać – tam pchła mieszka”. W sumie nie sprawdziłam co znaczy śnić pchłę,ale sen mnie ujął.

Przydeptał do nas kot-przybłęda… posikał, pojadł, pogłaskania zażył i poszedł …widać nie umiem udomowić…
Nic to. Idę.
Może chociaż tę pchłę z Koła udomowię.

Fotograf: Michał Buddabar Modelka: Monika Butryn

Fotograf: Michał Buddabar
Modelka: Monika Butryn

Comments ( 2 )

  1. Replymaria.theresa

    Hmmm, nasze zycie własnie...Chyba dopiero osoba,ktora ma w miarę zaspokojony byt,rozgląda się za czymś innym niż codzienność.Takie drewno to nie jest codziennośc,to jest coś ponad nią..Pokolenie,ktore wyszło z drewnianych chatchce za wszelką cene zagubić tę cechę...a ty jej szukasz..:)

  2. ReplyAgnieszka Adamczyk

    Umiem zachwycic sie pieknym przedmiotem , wzruczyc starociem i chyba na tym koniec .